Sonbahar geldiğinde, doğa bize sessizce bir şeyler anlatmaya başlar. Hafif rüzgârlar süzülür, dallardan yapraklar kopar, güneşin dokunuşu serin esintilere bırakılır. Ve biz, farkında olmadan, içimizdeki bir melodiyi dinlemeye başlarız.

Sararan her yaprak, toprağa düşerken sanki bir hatırayı taşır. Kimi zaman bir gülüşü, kimi zaman bir vedayı… Doğanın döngüsü içinde kaybolan yaprak, aslında bize de yaşamın kaçınılmaz yüzünü fısıldar: Geçiciliği.

Yağmur damlaları düşerken, bastığımız yolların izlerini siler. O an, insan ister istemez düşünür: Bizim geçmişimizin izlerini de böyle silip süpüren bir zaman yağmuru yok mu? Sonbaharın melodisi, işte bu soruyu ruhumuza bırakır.

Ama sonbahar yalnızca hüzün değildir. Çünkü her düşen yaprak, aynı zamanda yeni filizlerin müjdesidir. Toprak, aldığı emaneti saklar ve yeniden dirilişe hazırlar. Bize de şu dersi verir: Her kayıp, bir doğuşun habercisidir.

Belki de mevsimler, insana hayatı anlatan en yalın masaldır. Ve bu masalın en çarpıcı kısmı, her döngünün yeniden doğuşla sonuçlanmasıdır.

O hâlde, sonbaharı yalnızca vedaların değil; temizlik, yenilenme ve tazelenmenin mevsimi olarak görelim. Rabbim bizlere de bu döngülerin her birinde hayır nasip etsin; gayretimizi, başarımızı, huzurumuzu daim kılsın.

Vesselam…