Bir samimi gözyaşı..

Hangi sebepten ötürü, süzülür mahzun gözlerimizden gözyaşı?
Akıtınca gözyaşlarımızı, ruhumuza huzuru sirayet ettiren nedir?

Sevgidir gözyaşı, acıdır kimi zaman..

Dile rücu etmeyince kelimeler iki dudağın arasından süzülemez, gözden süzülür.

Kelimedir gözyaşı.

Kal-u belasını zihinde yaşar.
Can armağan edilir orada. Sonra yeni pencereler açılır. Tekamülü gerçekleşir. Tekamülden sonra da iki yol açılır önüne.

Ve sükutu bozulacaktır artık.

Ya dudaklarımızdan su gibi akacak bir ses olacak bu masivada ya da yaratılışımızın şahidi su olarak akacak gözlerimizden, kalbe karışacak.

Kimimizin gözlerinden aktı kelimeler kimimizin dudaklarından kimimizin kaleminden…

Ve ses hasıl oldu.

Küçük bir sebebin büyük sebepleri doğurduğu güzellik helezoniğimizde seslerinizi duymak bizlere şifa oldu.

Riya ve aferistlik arasında kurulan köprünün üstünde raks etmeyi maharet sayanların karşısında iyiyi yaşayıp, iyiliği yayanların erdemi ve büyüklüğü görülmesi gereken yegane unsurdur. Çünkü iyiler sadece bulunmak isterken kötüler görünmek ister. Bundan sebep gönlümüzden geçenler kaleme dökülür ve şüphesiz en meknuz hissiyatları aşikar ederiz.. 

Biz, Helezonik Deliler; birbirimizin parçalarıyız. Aynı hissiyatı paylaşabildiğimiz, birbirimizin dertlerini yüklenebildiğimiz kadar insanız. 
Razıyız, tüm sesleri yüklenmeye..

GİZEM SÖNMEZ