İnsan hayatı, oyalanmak için çok kısadır aslında. Buna rağmen bazılarımız, zamana aldanıp güzellikleri erteleriz ve beklenmedik son ile planlarımız yarım kalır. Durağın ihtişamı ve benliğin ihtirası o kadar kaplar ki zihinlerimizi, son durağa götüreceğimiz güzellikleri toplamayı unuturuz. Sonra da ya gafletle seyre dalarız, bu hülyayı ya da dünyanın bize vaad ettiği geçici güzelliklere ulaşabilmek umuduyla harcarız, tek sermayemizi. Halbuki birazdan bu duraktan ayrılacağız ve yanımızda götürebileceğimiz tek güzellik, iyi niyetlilikle yaptığımız güzel eylemlerimiz olacak. Diğerleri ise bizden bir ömür uzakta kalacaklar.

Bu konuda gösterilmesi gerekilen gayreti, Kemal Sayar şu sözler ile anlatır:

"Zaman daralıyor. İyi şeyleri yapmak için acele etmeli. Kendi ömrümüzü ve sevdiklerimizin ömrünü güzelleştirmek için yarışmalı. Bir fidan dikmeli. Kuruyan bir ağaca su vermeli. Anın evlatları olmalı. İnsanlara tebessüm etmeli. Güzellik ve iyiliği dile getirmeli, olmuyorsa susmalı. Ölüme, o "küçük kıyamet"e hazırlanmalı."

Ayrıca, iyiliğin ve güzelliğin inşasında özdeğerin önemini de şu sözler ile vurgular:

"Kendini sevmeyen, yaptığı iyi şeylere kıymet vermeyen bir insan, sonunda yarın için duyduğu ümidi kaybeder. Hayata güzel şeyler eklemek ve hayatı güzelleştirmek arzusunu yitirir."